الحفيظ
الحفظُ في اللغة هو مراعاةُ الشيء، والاعتناءُ به، و(الحفيظ) اسمٌ...
از عايشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که فرمود: «يُحْشَرُ النَّاسُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حُفَاةً عُراةً غُرْلاً»: «مردم در روز قيامت، پابرهنه، لُخت و ختنه نشده، برانگيخته می شوند». گفتم: ای رسول خدا، در اين صورت مردان و زنان به يکديگر نگاه می کنند؟ فرمود: «يا عَائِشَةُ، الأَمرُ أَشَدُّ من أَنْ يُهِمَّهُم ذلكَ»: «ای عايشه، وضعيت سخت تر از آن است که چنین تصمیمی داشته باشند». و در روایتی آمده است: «الأَمْرُ أَهَمُّ مِن أَن يَنْظُرَ بَعضُهُمْ إِلى بَعْضٍ»: «وضعیت دشوارتر و مهم تر از آن است که به يکديگر نگاه کنند».
شرح الحديث :
عایشه رضی الله عنها می گوید: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که فرمود: «در روز قیامت الله متعال انسان ها را درحالی گردهم جمع می کند که پاهای شان لخت است و کفشی به پا ندارند و برهنه هستند و لباسی بر تن ندارند و همگی ختنه نشده می باشند؛ از قبرهای شان مانند روزی خارج می شوند که از مادران شان متولد شدند». عایشه رضی الله عنها می پرسد: ای رسول خدا، مردان و زنان لخت و عریان هستند، در این صورت به یکدیگر نگاه می کنند! رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: «وضعیت بسیار سخت تر و دشوارتر از این است که چنین تصمیمی داشته باشند یا اینکه به یکدیگر نگاه کنند».